Czym jest kaucja w umowie najmu komercyjnego?
Przez kaucję w umowie najmu komercyjnego należy rozumieć określoną w umowie kwotę pieniężną wpłacaną przez najemcę na rzecz wynajmującego w celu zabezpieczenia roszczeń wynikających z niewykonania lub nienależytego wykonania umowy najmu. W praktyce kaucja zabezpiecza przede wszystkim terminową zapłatę czynszu i innych należności wynikających z umowy, a także roszczenia związane z nieprawidłowym korzystaniem z lokalu lub naruszeniem pozostałych obowiązków najemcy.
Praktyczny przykład z orzecznictwa:
„Kaucja za najem lokalu użytkowego stanowi najczęściej stosowaną formę zabezpieczenia roszczeń wynajmującego przeciwko najemcy z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonaniu umowy najmu, stanowi niejako gwarancję prawidłowego używania lokalu i stosowania się do postanowień umowy najmu” (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie, I Wydział Cywilny, z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt I ACa 1561/14).
Jak prawidłowo uregulować kaucję w umowie najmu komercyjnego?
W umowie najmu komercyjnego należy precyzyjnie uregulować następujące kwestie związane z kaucją:
- jej wysokość,
- termin jej wniesienia przez najemcę,
- zakres roszczeń wynajmującego zabezpieczonych kaucją,
- obowiązek jej uzupełnienia przez najemcę w przypadku dokonania przez wynajmującego potrącenia z kaucji w trakcie trwania umowy,
- zasady oraz termin jej zwrotu w przypadku braku wykorzystania kaucji na pokrycie zobowiązań najemcy,
- waloryzację kaucji.
Ponieważ kaucja w najmie komercyjnym nie została kompleksowo uregulowana przepisami prawa, kluczowe znaczenie ma precyzyjne określenie w umowie wszystkich powyższych kwestii. Starannie sformułowane postanowienia umowne ograniczają ryzyko sporów między stronami oraz zapewniają wynajmującemu skuteczne zabezpieczenie jego roszczeń.
Praktyczny przykład z orzecznictwa:
„Na wstępie niniejszych rozważań natury prawnej wskazać należy, że konstrukcja kaucji z tytułu najmu lokalu użytkowego nie została uregulowana w żadnym akcie prawnym” (wyrok Sądu Rejonowego w Toruniu, V Wydział Gospodarczy z dnia 23 października 2023 r., sygn. akt V GC 1333/22).
Jaka powinna być wysokość kaucji w umowie najmu komercyjnego?
Optymalnym rozwiązaniem jest powiązanie wysokości kaucji z wielokrotnością miesięcznego czynszu najmu (ewentualnie powiększonego o opłaty eksploatacyjne przewidziane w umowie najmu). Przykładowo można zastrzec, że kaucja będzie odpowiadać równowartości trzymiesięcznego czynszu najmu wraz ze wspólnymi kosztami eksploatacyjnymi oraz podatkiem od towarów i usług.
Takie podejście wynika z tego, że wysokość kaucji powinna pozostawać w ścisłej korelacji z potencjalnym poziomem zobowiązań najemcy, w szczególności z tytułu czynszu oraz innych opłat obciążających najemcę, takich jak opłaty eksploatacyjne.
Należy jednocześnie mieć na uwadze, że interesy stron w zakresie wysokości kaucji są przeciwstawne. Wynajmujący dąży do ustanowienia możliwie najwyższego zabezpieczenia, natomiast najemca jest zainteresowany ograniczeniem wysokości kaucji, gdyż w okresie trwania najmu nie ma swobodnej możliwości dysponowania zdeponowanymi środkami, które znajdują się na rachunku wynajmującego.
Jaki powinien być termin wpłaty kaucji w umowie najmu lokalu użytkowego?
W interesie wynajmującego jest, aby kaucja znalazła się na jego rachunku bankowym jeszcze przed przekazaniem najemcy przedmiotu najmu. Pozwoli to na uniknięci sytuacji, gdy najemca przejmie lokal na podstawie protokołu zdawczo-odbiorczego, a wynajmujący nie będzie zabezpieczony kaucją.
Co powinna zabezpieczać kaucja w umowie najmu?
W interesie wynajmującego jest, aby kaucja możliwie szeroko zabezpieczała jego interesy umowne. W umowie najmu powinno zostać zatem wpisane, że wynajmujący może dokonywać potrąceń z kaucji w zakresie:
- wszelkich zaległych opłat wynikających z umowy najmu lokalu komercyjnego (czynsz, opłaty indywidualne w umowie najmu, itd.) oraz
- pokrycia wszelkich wymagalnych należności powstałych wskutek niewykonania lub nienależytego wykonania postanowień umowy najmu, w tym kar umownych i należnych odszkodowań.
Do przykładowych sytuacji, w których wynajmujący może skorzystać z kaucji, należą w szczególności:
- zużycie przedmiotu najmu wykraczające poza normalne korzystanie i konieczność przywrócenia przedmiotu najmu do stanu pierwotnego,
- odszkodowanie za bezumowne korzystanie z przedmiotu najmu w przypadku, gdy umowa najmu wygaśnie, a najemca nadal zajmuje lokal,
- koszty związane z usunięciem lub wywiezieniem rzeczy pozostawionych przez najemcę w przedmiocie najmu.
Kaucja w umowie najmu komercyjnego nie zabezpiecza wyłącznie zwłoki w płatności jakichkolwiek opłat wynikających z umowy najmu. Wynajmujący może posłużyć się nią również w innych sytuacjach, o ile zostało to w sposób jednoznaczny przewidziane w postanowieniach umownych, w szczególności w zakresie roszczeń wynikających z niewykonania lub nienależytego wykonania umowy przez najemcę.
Kiedy najemca powinien uzupełnić kaucję?
W przypadku, gdy wynajmujący dokona potrącenia z kaucji przysługujących mu należności, np. z tytułu zaległego czynszu, umowa najmu powinna przewidywać obowiązek uzupełnienia kaucji przez najemcę do wysokości pierwotnej, tj. sprzed dokonania potrącenia.
Umowa powinna również określać termin na uzupełnienie kaucji (np. 7 dni) od dnia dokonania potrącenia przez wynajmującego.
Niewykonanie tego obowiązku może zostać dodatkowo zabezpieczone karą umowną, np. w wysokości równowartości jednomiesięcznego czynszu za każdy rozpoczęty miesiąc opóźnienia. Takie rozwiązanie stanowi istotne wzmocnienie funkcji zabezpieczającej kaucji w umowie najmu.
Kiedy wynajmujący powinien zwrócić kaucję najemcy?
Umowa najmu powinna również określać w jakim terminie po tym, jak stosunek najmu zostanie zakończony, kaucja powinna zostać zwrócona najemcy. Co do zasady, w przypadku, jeżeli najemca wywiąże się ze wszystkich zobowiązań przewidzianych umową najmu lokalu, kaucja powinna zostać zwrócona w terminie określonym w umowie najmu, a w braku jego zastrzeżenia, niezwłocznie po zakończeniu najmu.
W praktyce umowa często przewiduje, że kaucja może zostać zatrzymana przez wynajmującego przez okres niezbędny do dokonania końcowych rozliczeń, w szczególności w zakresie opłat eksploatacyjnych (np. za wodę, energię elektryczną, gaz czy wywóz odpadów), które są rozliczane po zakończeniu najmu. W takich przypadkach termin zwrotu kaucji bywa określany na 60–90 dni od dnia zakończenia stosunku najmu.
Czy roszczenie o zwrot kaucji ulega przedawnieniu?
Niezależnie od powyższego, roszczenie najemcy o zwrot kaucji ulega przedawnieniu. W przypadku umów najmu lokali komercyjnych ma ono charakter roszczenia związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej, a zatem zgodnie z art. 118 Kodeksu cywilnego przedawnia się z upływem trzech lat. Termin wymagalności roszczenia co do zasady wynika z umowy, a w braku jego określenia z wezwania do zwrotu kaucji. A zatem w przypadku, gdy wynajmujący odmawia zwrotu kaucji najemcy, w interesie najemcy jest podjęcie jak najszybszych kroków prawnych, aby roszczenie nie uległo przedawnieniu.
Zwrot kaucji a zmiana wynajmującego
W praktyce rynku nieruchomości komercyjnych często dochodzi do zmiany wynajmującego w trakcie trwania umowy najmu, w szczególności w wyniku zbycia nieruchomości. W takiej sytuacji kluczowe jest zapewnienie skutecznego przejścia zabezpieczeń, w tym kaucji, na „nowego wynajmującego”, a najemca będzie miał oczywiście roszczenie o zwrot kaucji właśnie wobec „nowego wynajmującego”, któremu została przekazana kaucja.
Czy kaucja w umowie najmu powinna być waloryzowana?
Kaucja w umowie najmu może zostać powiązana z mechanizmem waloryzacji, analogicznie do czynszu najmu. Strony mogą zastrzec w umowie, że czynsz najmu będzie podlegał waloryzacji w oparciu o wskaźnik HICP (Harmonized Index of Consumer Prices), Wskaźnik Cen Towarów i Usług Konsumpcyjnych lub jakikolwiek inny niż pieniądz miernik wartości. Analogiczne zasady mogą zostać zastosowane również do kaucji, tak aby jej wysokość pozostawała adekwatna do aktualnego poziomu zabezpieczanych roszczeń.
Przykładowo w umowie najmu lokalu, można zawrzeć postanowienie, zgodnie z którym kaucja będzie podwyższana w okresach rocznych, zawsze w dniu 1 stycznia w tym samym trybie, który stosuje się dla waloryzacji czynszu najmu.
Podsumowanie
Zabezpieczenie roszczeń wynajmującego przeciwko najemcy z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania zobowiązań nałożonych na najemcę umową najmu lokalu, kaucja jest jedną z najbardziej efektywnych form zabezpieczenia umowy najmu. Z uwagi jednak na fakt, że skuteczne zabezpieczenie wynajmującego kaucją jest jednak złożone, w każdej umowie najmu komercyjnego, strony powinny uregulować kwestie, które zostały wskazane w niniejszym artykule.
Tak, strony umowy najmu mogą postanowić, że kaucja zostanie zdeponowana na odrębnym, oprocentowanym rachunku bankowym. W takim przypadku umowa może również przewidywać, że po zakończeniu najmu kaucja zostanie zwrócona najemcy wraz z narosłymi odsetkami. W braku takich postanowień kaucja co do zasady podlega zwrotowi w wartości nominalnej wpłaconej przez najemcę.
Nie automatycznie, chyba że umowa wyraźnie to przewiduje. Niezbędne jest wprowadzenie do umowy najmu postanowienia umownego pozwalającego na bieżące zaspokajanie się z kaucji albo późniejsze jednoznaczne rozliczenie przez wynajmującego poprzez mechanizm potrącenia.
Nie w sposób dowolny. Kaucja nie jest „uznaniowym zatrzymaniem środków”, a jej zatrzymanie musi być powiązane z konkretnym rozliczeniem roszczeń (czynsz, szkody, inne należności). W sytuacji zatem, gdy wynajmujący: nie wskazuje, na jakie długi zalicza kaucję oraz nie dokonuje jej formalnego rozliczenia po zakończeniu najmu, powstaje wówczas sytuacja, gdy kaucja pozostaje wymagalną wierzytelnością zwrotną najemcy i może być skutecznie dochodzona.